لاروموستروسل: سلولهای بنیادی بیماری آلزایمر؟

بیماری آلزایمر (AD) یک اختلال عصبی ویرانگر و پیشرونده ، علت اصلی زوال عقل و علت اصلی مرگ و میر است که تا سال 2050 تا سال 2050 تا سال 2050 تا سال 2050 تا 13 میلیون نفر را تحت تأثیر قرار می دهد.¹حرف اگرچه اخیراً در درمان یکی از وحشتناک ترین بیماری های جهان اقدامات لازم انجام شده است ، حتی بهترین گزینه های موجود فقط تا حدی مؤثر هستند و خطرات قابل توجهی دارند²حرف جدی ترین عوارض جانبی به عنوان ناهنجاری های آمیلوئید مرتبط با تصاویر به دلیل تورم یا خونریزی در مغز شناخته می شود – که در حدود یک چهارم بیماران تحت درمان قرار می گیرد. بنابراین ، سایر درمان ها ، یا خودکشی خود ، یا اینکه می توان با درمان های موجود ترکیب کرد ، فوراً مورد نیاز است.

تزریق سلولی معروف به MSC (سلولهای بنیادی مزانشیمی ؛ همچنین به عنوان سلولهای سیگنال بهبودی شناخته می شوند) یک درمان کلاس جدید در حال ظهور برای انواع مختلف و درمان بیماری ها هستند. به تازگی ، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) یک محصول MSC به نام REMESTEMCEL-L را برای پیوند استروئید-تخریب در برابر بیماری میزبان (GVHD) در کودکان تصویب کرده است. MSC را می توان به عنوان یک درمان خارج از قفسه استفاده کرد زیرا آنها سیستم ایمنی بدن هستند ، که به نوبه خود به آنها امکان می دهد در بیماران بدون خطرات قابل توجهی از واکنش های ایمنی یا سایر عوارض تجویز شوند.³حرف

مفهوم درمان AD با LaTeromestrocell از خصوصیات طرفدار عروقی و ضد التهابی آن ناشی می شود. در قلب پاتوفیزیولوژی AD عبارتند از: 1) آسیب رساندن به نوروینفیلماسی ، حداقل تا حدی توسط تجمع خارج سلولی آمیلوئیدها در مغز و گلیوز متعاقب آن ، 2) اختلال در سد مغز خون (BBB) ​​و سایر ناراحتی ها در خون مغز) توئو و 3) نتیجه می گیرد. Damota در Intlaocardlar Neurofubliova. در ترکیب ، این عوامل باعث از بین رفتن نورون ها و منجر به آتروفی عمومی مغز می شود که از مناطق انتقادی در تشکیل حافظه شروع می شود⁴حرف در بین این عوامل اصلی تعامل بین این عوامل اصلی وجود دارد. به عنوان مثال ، BBB ناکارآمد ، صادرات آمیلوئید را از مغز مختل می کند ، رسوب آمیلوئید را تشدید می کند و به نوبه خود واکنشهای عصبی -التهابی⁵حرف در مقابل ، تجمع آمیلوئیدها می تواند به طور مستقیم به BBB آسیب برساند. AD MSC MOUSE -MOUSE در مدل AD نشان می دهد که درمان باعث فعال شدن میکروگلیکا می شود و به طور بالقوه باعث ایجاد تغییرات مطلوب در فسفوریلاسیون تاو می شود⁶یا حتی ممکن است نوروژنز را تحریک کند (توصیف هیپوکامپ از داشتن پتانسیل عصبی حتی در افراد مسن⁷) اگرچه مکانیسم های دقیق چنین اثرات مشخص نیست.

اکتشاف ذهن روشن

اکتشاف ذهن روشن⁸ این اولین داده های امیدوار کننده انسانی برای کند شدن پیشرفت AD با کمک سلول های بنیادی درمانی است. مداخله شفابخش یک تزریق داخل وریدی از لاترومستروسل است (Lomecel-B^TM) یا یک بار (25 میلیون سلول ؛ 25 متر ؛ 12 نفر) یا چهار تزریق ماهانه (25 متر ؛ 13 یا 100 متر ؛ 11 نفر) ، و این مطالعه از طراحی تصادفی ، دو سو کور و کنترل شده با دارونما استفاده می کند. این سه گروه درمانی با بیماران دارونما که سیلی های یکسان در تزریق دریافت کرده بودند مقایسه شد (12 نفر). همه بیماران ثبت نام شده معیارهای تشخیصی را برای AD خفیف رعایت می کنند. مدت زمان آزمایش 39 هفته بود و در این مدت نشان داد که درمان ، که شامل هر دو و حداکثر چهار ماه تزریق است ، بدون شناسایی مشکلات ایمنی بدون واکنش های مرتبط با تزریق ، به خوبی تحمل می شود و هیچ آریا تشخیص داده نشده است.

نتایج اثربخشی مطالعه در دو حوزه اصلی است: آزمایش بالینی و حجمی مغز از طریق تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI). آزمایشات بالینی شامل اقدامات خوب برای دانش ، عملکرد ، فعالیت های زندگی روزمره و کیفیت زندگی است. با وجود اندازه اندک مطالعه ، نتایج نشان می دهد سیگنال های امیدوار کننده از اثربخشی و تأثیر پاسخ دوز ، به ویژه در دانش و کارکردهای اندازه گیری شده توسط CDR-SB و در فعالیت های زندگی روزمره ، همانطور که توسط مراقبت مشاهده می شود. از نظر بالینی تفاوت معنی داری در مقایسه با دارونما در دو ارزیابی شناختی مشاهده شده است: وضعیت روانی روانی (MMSE) و ارزیابی شناختی مونترال (MOCA). این یافته های بالینی با نتایج MRI پشتیبانی می شود ، که مستند تأخیر در آتروفی مغز ، هم در جهان و هم در مناطق آسیب دیده از این بیماری ، به ویژه ، از جمله هیپوکامپ (منطقه اصلی مغزی مسئول حافظه) ، لوب های موقت و فرونتال ، تالاموس و بطن های جانبی. در حالی که این آزمایش از مدت زمان نسبتاً کوتاهی از مطالعه AD بود ، ما حدس می زنیم که طولانی شدن مدت زمان درمان و دوره ارزیابی می تواند تأخیر حتی بیشتر در پیشرفت بیماری را نشان دهد.

از نظر مکانیکی ، این اکتشافات این فرضیه هیجان انگیز را افزایش می دهد که لاروموستروسل می تواند محافظت کننده عصبی باشد ، اما چقدر دقیق است؟ در این مطالعه بیشتر از تکنیک های تحقیق برای ارزیابی اینکه آیا لاروموستروسل می تواند تأثیر مثبتی بر روی التهاب عصبی یا راندمان عروق بگذارد ، استفاده می کند. با استفاده از تکنیکی به نام تصویر تانسور انتشار (DTI) که محدودیت های ساختاری در انتشار آب مغز را اندازه گیری می کند ، دریافتیم که نورونی گل در CING CING (منطقه اولیه مغزی تحت تأثیر AD) نشان می دهد که بدتر شدن خانمها در گروه دارونما که ظاهر نمی شود. علاوه بر این ، ما شواهدی از نشانگرهای بیولوژیکی سرم مربوط به یکپارچگی بهبود یافته مسیرهای عروقی و التهابی (TI2) با درمان لاترومستروسل در مقایسه با دارونما پیدا کردیم. اگرچه جزئیاتی در مورد مکانیسم لاروماستروسل عمل که باقی مانده است وجود دارد (شکل 1) ، این داده ها از فواید بالقوه درمان پشتیبانی می کنند و داده های انسانی مربوط به عملکردهای طرفدار عروقی و ضد التهابی را ارائه می دهند. برای ردیابی این اکتشافات هیجان انگیز ، ما برای ارزیابی اثرات بر روی نشانگرهای اصلی زیستی مرتبط با AD (آمیلوئید ، PTAU ، NFL و GFAP) و بررسی بیشتر جریان خون مغز و سلامت BBB برنامه ریزی می کنیم. در کنار آزمایشات بالینی بیشتر ، این مطالعات مکانیکی برنامه ریزی شده در مورد چگونگی اعمال لاروماستروسل اثرات آن را روشن می کند.

به طور خلاصه ، این مطالعه پیشرفت قابل توجهی در درک پتانسیل سلولهای بنیادی در درمان AD است. نتایج حاکی از آن است که لامرومستروسل می تواند به بیماران کمک کند تا استقلال را از کمک مراقبت برای مدت طولانی تر (اندازه گیری شده توسط ADCS-ADL) و کاهش شناختی کند ، به ویژه در جهت گیری و حافظه کاری (MMSE ، MOCA) به آنها کمک کنند. به مدت بیش از 40 دقیقه به صورت داخل وریدی تجویز می شود ، لارومتروسل بدون مشاهده نگرانی های ایمنی به خوبی تحمل می شود و مشخصات ایمنی مطلوب آن را که در آزمایشات بالینی قبلی تحت شرایط مختلف نشان داده شده است ، تقویت می کند. این مطالعه از پیشرفت بیشتر لاروماستروسل به عنوان یک درمان بالقوه برای کندی پیشرفت AD پشتیبانی می کند. با توجه به اثرات ضد التهابی و طرفدار عروقی بالقوه آن ، به همراه کمبود آریا ، لاروماستروسل می تواند به خود درمان AD تبدیل شود یا ممکن است ایمونوتراپی ضد آمیلوئید را افزایش دهد ، که به طور بالقوه فواید بیشتری را برای بیماران فراهم می کند.

ادبیات

1. 2024 واقعیت و تعداد بیماری آلزایمر. ضایعات آلزایمر 203708-3821 (2024).
2. Cummings ، J. ، Ose ، AML ، Cammann ، D. ، Powell ، J. & Chen ، J. آنتی بادی های مونوکلونال ضد آمیلوئید برای درمان بیماری آلزایمر. بیوگرافی 385-22 (2024).
3. Bagno ، LL ، Salerno ، AG ، Balkan ، W. & Hare ، JM مکانیسم عملکرد سلولهای بنیادی مزانشیمی (MSC): تأثیر روش تحویل. نظر متخصص بیول 22449-463 (2022).
4. شلتنز ، پ.و همکاران بیماری آلزایمر. لنست 3971577-1590 (2021).
5. گرینبرگ ، SMو همکاران آنژیوپاتی آمیلوئید مغزی و بیماری آلزایمر – یک پپتید ، دو روش. Nat Rev Neurol 1630-42 (2020).
6. Neves ، AFو همکاران تجویز داخل وریدی سلولهای بنیادی مزانشیمی باعث کاهش فسفوریلاسیون و التهاب تاو در موش ها از 3xtG-AD بیماری آلزایمر می شود. نورول را گسترش دهید 341113706 (2021).
7. نورونهای جدید Gage ، FH در مغز انسان بزرگسالان متولد می شوند. عکسبرداری 31356-357 (2025).
8. Rash BG ، RK ، Agafonova N ، Naioti E ، McClain-Moss L ، Zainul Z ، Varnado B ، Peterson K ، Brown M ، Leal T ، Kopcho S ، Carballosa R ، Patel P ، Brody M ، Hersbyl J ، Oliva Aa Jr ، Hare JM. درمان سلولهای بنیادی مزانشیمی آلوژنیک با لاترومستروسل در بیماری خفیف آلزایمر: آزمایش فاز 2A کنترل شده تصادفی. عکسبرداری (2025).