بیش از 1500 دانش آموز هر ساله در کلاس های موسیقی در MIT ثبت نام می کنند. بیش از 500 نوازنده دانشجو در یکی از 30 گروه دانشگاهی شرکت می کنند. در بهار 2025، برای تطبیق بهتر برنامه موسیقی پر رونق خود، MIT ساختمان موسیقی جدید خود را افتتاح خواهد کرد که یک مرکز سه جلدی به مساحت 35000 فوت مربع در مجاورت سالن کرسگ است. ساختمان جدید دارای فضای تمرین و اجرا با کیفیت بالا، استودیوی ضبط حرفه ای، کلاس های درس و آزمایشگاه های برنامه فناوری موسیقی خواهد بود.
کریل ماکان استاد آهنگسازی مایکل (1949) و سونیا کوئرنر، رئیس بخش هنرهای موسیقی و تئاتر MIT (MTA) است و اخیراً به عنوان دانشیار دانشکده علوم انسانی، هنر و علوم اجتماعی منصوب شده است. ماکان، آهنگساز سرشناس، در شکل گیری و تحقق آن سهیم بود ساختمان موسیقی MITکه با نام ساختمان W18 نیز شناخته خواهد شد. او در اینجا در مورد راه‌هایی صحبت می‌کند که موسیقی به MIT کمک می‌کند تا ماموریت خود را گسترش دهد و انجام دهد و فرصت‌هایی که امکانات جدید فراهم می‌کند.
س: پس از سال ها برنامه ریزی، ساختمان موسیقی MIT در حال شکل گیری است. این تسهیلات جدید چگونه تجربه MIT را تغییر خواهد داد؟
آ: تقاضای زیادی در محوطه دانشگاه برای فرصتی برای ساخت موسیقی و گوش دادن به موسیقی زنده وجود دارد. برخی از دانشجویان ما از قبل برای مطالعه و اجرای موسیقی به MIT می‌رسند. دیگران به شور و شوق در دانشگاه دامن می زنند. ما در اینجا جامعه موسیقی پر رونقی داریم، با انواع مختلفی از گروه ها که می خواهیم از آنها حمایت کنیم. علاوه بر سنت کلاسیک غربی، مانند ارکستر یا گروه بادی ما، جایی که ما همیشه قوی بوده‌ایم، علاقه زیادی به جاز در محوطه دانشگاه نیز وجود دارد. در واقع، ما به تازگی اولین استاد جاز خود، میگل زنون را استخدام کردیم. دانش آموزان بیشتر و بیشتری می خواهند موسیقی را از فرهنگ های دیگر کشف و تجربه کنند. ما Gamelan بالیایی خود و همچنین Rambax، یک گروه درام سنگالی را داریم که بعد از ارکستر ما دومین گروه ضبط شده بزرگ را دارد. ساختمان ما طوری طراحی شده است که به همه این سنت های مختلف موسیقی اجازه می دهد تا در کنار هم زندگی کنند و همه به یک اندازه مورد احترام و حمایت قرار گیرند.
با چنین علاقه شدیدی به موسیقی در بین دانشجویان ما و جامعه MIT، مؤسسه امکانات مناسبی را فراهم می کند تا دانشجویان و اساتید بتوانند این علاقه را دنبال کرده و توسعه دهند. و بخش بزرگی از آن درست کردن آکوستیک است. در MIT، ما امکانات آزمایشگاهی داریم که شرایط محیطی سختگیرانه ای را برای کنترل دما، رطوبت، ارتعاش و ذرات فراهم می کند. در غیر این صورت، نمونه ها ممکن است آلوده شده و نتایج ممکن است تغییر کند. در موسیقی هم همین‌طور است – ما به فضاهای تمرینی با کنترل آکوستیک نیاز داریم که در آن دانش‌آموزان بتوانند موسیقی را بدون آلودگی از سایر منابع صوتی بشنوند و اجرا کنند. سالن اجرا ما طوری طراحی شده است که مخاطب موسیقی را دقیقاً همانگونه که اجراکنندگان می شنوند بشنوند. آنها موسیقی را با هم تجربه خواهند کرد، در فضایی که صمیمیت بین اجراکنندگان و مخاطبانشان را تقویت می کند.
س: آیا ساختمان جدید موسیقی نوع متفاوتی از دانشجویان را به MIT جذب خواهد کرد؟
آ: من مطمئن نیستم که آیا تسهیلات جدید به همان اندازه که MIT را در جذب دانشجویانی که در اینجا پیشرفت می کنند، رقابتی نگه می دارد یا خیر، نوع دیگری از دانشجو را جذب کند یا خیر. دانشجویان کارشناسی و دکترا برای کار خود در STEM و همچنین برای بخش هایی از زندگی خود که آن کار را پشتیبانی یا تکمیل می کند، انتظار امکانات پیشرفته در همه زمینه ها را دارند. موسیقی بخش بزرگی از این پشتیبانی در MIT است. برای اینکه بتوانیم در رقابت باقی بمانیم، برای ادامه جذب دانشجویانی که معتقدیم به ما در پیشبرد مأموریت ما کمک می کند، باید سطح حمایتی را که به هنرجویان در زمینه موسیقی ارائه می دهیم، بالا ببریم. اما موضوع فقط رقابت در جذب دانش آموزان تیزهوش نیست. بخشی از کار ما در اینجا این است که راه حل هایی برای برخی از مبرم ترین و پیچیده ترین چالش های جهان ارائه کنیم. حل این مشکلات البته نیاز به تخصص فنی دارد. اما نیاز به خرد، احساس و شفقت نیز دارد. همدلی با سایر اعضای جامعه ما می تواند به راه حل هایی منجر شود که زندگی را برای همه ما بهتر می کند. و در حالی که مهم است که این ساختمان جدید ما را به عنوان یک مؤسسه رقابتی نگه می‌دارد، حتی مهم‌تر این است که ما را در ایجاد افرادی که به بهترین وجه برای مقابله با مشکلات بزرگ جهان مناسب هستند، رقابتی نگه دارد.
س: چگونه موسیقی و سایر هنرها می توانند مکمل و حمایت کننده کار دانش آموز در علم و فناوری باشند؟
آ: ساخت موسیقی یک فعالیت بدنی است. چیزی در مورد حرکات کوچک انگشتان وجود دارد، صدای طنین انداز، که بر بدن تأثیر می گذارد، بدن را به آنچه تجربه می کنید یا احساس می کنید متصل می کند. شما را به طور کامل وارد لحظه حال می کند. وجود این ساختمان، درست در وسط پردیس ما، روشن می کند که این مرکز برای MIT و مأموریت آن مهم است.
برای دانش‌آموزانی که در ساختمان تمرین می‌کنند و اجرا می‌کنند، یا دانش‌آموزانی که برای تأسیسات جدید ما موسیقی می‌سازند، یا دانش‌آموزانی که سخت‌افزار و نرم‌افزاری را که مهندسان برای تولید موسیقی استفاده خواهند کرد، توسعه می‌دهند، حل مشکل ذاتی این فعالیت‌ها است. بسیار شبیه به کاری که در STEM انجام می دهند. هر دو فرآیندهای خلاقانه ای هستند که در آنها یاد می گیرید چندین پارامتر را ارزیابی، مدیریت و ادغام کنید. ساخت موسیقی یا فناوری موسیقی مستلزم چرخاندن یک سری مشکلات مختلف در ذهن شما و یافتن راهی برای تطبیق آنها با یکدیگر است. میل درونی به کشف و خلاقیت را در خود پرورش می دهد. اینها همه مهارت هایی هستند که در صورت تسلط بر آنها به راحتی به کارهای دیگر از جمله تحقیق، ریاضیات یا مهندسی تبدیل می شوند. MIT درک می کند که موسیقی و همه هنرها برای کمک به دانش آموزان ما برای مقابله با چالش های بسیاری که جهان ما با آن مواجه است، مانند بحران آب و هوا یا تأثیر هوش مصنوعی ضروری هستند. نه تنها در ایجاد آگاهی نسبت به انسانیت ما، بلکه در آموزش ذهن و قلب افرادی که این مشکلات را حل خواهند کرد. ما اکنون ساختمانی داریم که از این آموزش بسیار مهم پشتیبانی می کند.
