سالهاست که دانشمندان در مورد اینکه آیا انسان یا تغییرات آب و هوایی باعث کاهش جمعیت پستانداران در چند هزار سال گذشته شده است. اکنون یک مطالعه جدید تأیید کرده است که آب و هوا نمی تواند توضیحی باشد. محققان DNA پستانداران بزرگتر را بررسی کردند و دریافتند که کاهش اصلی با گسترش انسان مرتبط است.
اولین انسان مدرن حدود 100000 سال پیش از آفریقا مهاجرت کرد. آنها تقریباً در هر نوع منظره ای از بیابان گرفته تا جنگل زندگی می کنند. بخشی از موفقیت آنها به دلیل توانایی انسان در شکار حیوانات بزرگ بود. آنها توانستند حتی خطرناک ترین پستانداران را با استفاده از تکنیک های شکار هوشمندانه و سلاح های ساخته شده خاص بکشند.
با این حال، موفقیت اجداد ما به قیمت سایر پستانداران بزرگ تمام شد. بسیاری از گونه های بزرگ در طول استعمار توسط انسان مدرن منقرض شدند. اکنون، یک مطالعه دانشگاه آرهوس بر اساس DNA 139 گونه زنده از پستانداران بزرگتر نشان داده است که حتی آنهایی که زنده مانده اند نیز کاهش قابل توجهی را تجربه کرده اند.
«در 800000 سال گذشته، کره زمین بین این دو نوسان داشته است عصر یخبندان و دوره های بین یخبندان هر 100000 سال یکبار. اگر علت آب و هوا باشد، باید شاهد نوسانات بیشتر در آن زمان باشیم آب و هوا تغییر کرده است 50000 سال پیش اما ما این کار را نمی کنیم. بنابراین، انسان ها محتمل ترین توضیح هستند.»
چه کسی پستانداران بزرگ را کشت؟
از یک طرف، برخی از دانشمندان معتقدند که سریع و سنگین است تغییرات آب و هوایی مقصر اصلی کاهش یا انقراض سریع پستانداران بزرگ هستند. از سوی دیگر، گروهی وجود دارند که معتقدند برتری انسان‌های مدرن دلیل آن است – که ما بسیاری از آنها را به سمت انقراض سوق داده‌ایم.
مرتبط ترین شواهد تا کنون فسیل های مربوط به 50000 سال گذشته است. آنها نشان می دهند که انقراض قوی و انتخابی حیوانات بزرگ در طول زمان و مکان با گسترش انسان مدرن در سراسر جهان مطابقت دارد. بنابراین، انقراض حیوانات را واقعاً نمی توان به اقلیم نسبت داد. با این حال، بحث امروز ادامه دارد.
مطالعه جدید داده هایی را ارائه می دهد که نور جدیدی بر این بحث می اندازد. محققان با بررسی DNA پستانداران زنده بزرگ، گونه هایی که در 50000 سال گذشته بدون انقراض جان سالم به در برده اند، نشان دادند که جمعیت این حیوانات نیز در این دوره کاهش یافته است، پیشرفتی که به نظر می رسد به دلیل گسترش انسان ها باشد.
«DNA حاوی اطلاعات زیادی درباره گذشته است. بیشتر مردم با درخت زندگی آشنا هستند که نشان می دهد گونه های مختلف کجا تکامل یافته اند و چه اجداد مشترکی دارند. ما همین کار را با جهش های DNA انجام دادیم. ژوراج برگمان، نویسنده این مطالعه، در بیانیه رسانه ای گفت: با خوشه بندی جهش ها و ساختن یک شجره خانوادگی، می توانیم اندازه جمعیت را تخمین بزنیم.
پستانداران بزرگ مورد مطالعه همه گونه هایی هستند که امروزه وجود دارند. آنها شامل فیل ها می شود، خرس ها، کانگوروها و بز کوهی و غیره. تخمین زده می شود که 6399 گونه پستاندار روی زمین وجود داشته باشد، اما 139 گونه انتخاب شده برای این مطالعه برای آزمایش چگونگی تغییر جمعیت آنها طی 5000 تا 40000 سال گذشته، زمانی که پستانداران بزرگ مشابه منقرض شدند، انتخاب شدند.
ماموت پشمالو
بیشتر بحث ها در مورد علل انقراض یا زوال حیوانات بزرگ تاکنون حول محور بوده است ماموت پشمالو (Mammuthus primigenius) اکنون یک گونه منقرض شده است. با این حال، محققان بر این باورند که این یک مثال ضعیف است، زیرا ماموت تنها با یک نوع آب و هوا مرتبط است.
سونینگ در بیانیه‌ای گفت: «استدلال‌های کلاسیک برای اقلیم به‌عنوان یک مدل توضیحی بر این واقعیت استوار است که ماموت پشمالو و تعدادی دیگر از گونه‌های مرتبط با به اصطلاح استپ ماموت با ذوب شدن یخ و ناپدید شدن نوع زیستگاه ناپدید شدند». . “این اساساً یک مدل توضیحی رضایت بخش نیست.”
اسونینگ گفت که اکثر پستانداران بزرگ منقرض شده در واقع در استپ ماموت زندگی نمی کردند. آنها در مناطق گرم مانند معتدل و جنگل های استوایی یا ساوانا وی افزود: در تحقیقات خود همچنین کاهش شدید جمعیت بسیاری از گونه‌های مگافون را که از انواع مناطق و زیستگاه‌های مختلف زنده مانده و آمده‌اند، نشان می‌دهیم.
در حالی که این بحث ممکن است تمام نشده باشد، محققان بر این باورند که به سختی می توان دید که چگونه استدلال برای اقلیم به عنوان توضیح اولیه می تواند ادامه یابد. اسونینگ می گوید: «غیرقابل تصور به نظر می رسد که بتوان یک مدل آب و هوایی ارائه کرد که توضیح دهد چگونه در تمام قاره ها و گروه های حیوانات بزرگ از حدود 50000 سال پیش انقراض و کاهش مداوم وجود داشته است.
این مطالعه در مجله منتشر شد ارتباطات طبیعت.
