درس هایی از درخواست برای برنامه های کارشناسی ارشد کلمبیا در پایداری محیطی

درس هایی از درخواست برای برنامه های کارشناسی ارشد کلمبیا در پایداری محیطی

از زمان آغاز به کار آن در سال 2002، من بیش از 3000 درخواست برای MPA SIPA در برنامه علوم و سیاست های زیست محیطی مطالعه کرده ام. از زمان شروع آن در سال 2010، من بیش از 4000 برنامه کاربردی برای برنامه مدیریت پایداری SPS MS خوانده ام. هر دو برنامه با مشارکت موسسه زمین کلمبیا (در حال حاضر بخشی از مدرسه آب و هوا) توسعه یافتند. من به ایجاد و هدایت هر دو برنامه کمک کردم و اصرار دارم که هر درخواست ارسالی را بررسی کنیم. اگر دانش آموز خوب عمل نکند، می دانم چه کسی (من) را مقصر بدانم. به طور خاص، من در مورد کسانی که به سمت حرفه نوظهور سیاست و مدیریت پایداری کشیده شده اند، چیزهای زیادی یاد می گیرم. انتخاب های ما در مورد طراحی برنامه درسی عامل سه عامل است: یکپارچگی و انسجام فکری، دیدگاه فارغ التحصیلان و کارفرمایان، و دیدگاه های دانش آموزان. ما در حال توسعه یک حرفه جدید هستیم و برنامه درسی ما باید هم عملی و هم از نظر فکری دقیق باشد. اغلب، نامزدهای ما به ما می گویند که فکر می کنند برای حرفه ای بودن به چه چیزی نیاز دارند، و ما نظرات آنها را بسیار جدی می گیریم.

این دو برنامه دارای برنامه های درسی همپوشانی هستند اما طرح های بسیار متفاوتی دارند. برنامه MPA در علوم و سیاست زیست محیطی بر اساس ساختار سنتی مدرک مدیریت دولتی/سیاست عمومی ساخته شده است و یک برنامه همگروهی خواستار است که در اواخر ماه مه آغاز می شود و پس از بسته بندی 4 ترم کار در 3 ترم، برنامه ریزی از 54 امتیاز، در ماه مه بعد به پایان می رسد. . دانش آموزان آن متعهد به یک برنامه تمام وقت با تنها 4 درس انتخابی هستند. این دانش آموزان یک جامعه فوق العاده در هر گروه ایجاد می کنند و بسیاری از عناصر یک برنامه درسی جمعی را به اشتراک می گذارند.

برنامه MS in Sustainability Management بسیار متفاوت است و از نظر طراحی بسیار انعطاف پذیرتر است. تنها 2 دوره از 12 دوره مورد نیاز است و 10 دوره باقی مانده باید در زمینه هایی که به دقت طراحی شده اند مانند مدیریت/مالی یا ابعاد فیزیکی پایداری مناسب باشند. حدود 60 درصد از این دانشجویان به صورت تمام وقت کار می کنند و عصرها به دانشگاه می آیند، زمانی که بیشتر دوره های مدیریت پایداری ارائه می شود. دانش آموزان می توانند در ماه سپتامبر یا ژانویه وارد این برنامه شوند و می توانند برنامه خود را برای برآورده کردن علایق حرفه ای و فکری خاص خود شکل دهند. MPA یک مدرک 54 اعتباری است. مدیریت پایداری یک مدرک 36 اعتباری است.

اگرچه برنامه ها متفاوت است، اما برنامه های درسی آنها با هم همپوشانی دارند و متقاضیان به طرز شگفت انگیزی مشابه هستند. MPA توسط دانشکده سیاست عمومی ارائه می شود و دارای جهت گیری بخش عمومی است، در حالی که برنامه مدیریت پایداری بسیار بیشتر بر بخش خصوصی متمرکز است. با وجود این تمایز، همپوشانی فرهنگی و حتی ایدئولوژیکی وجود دارد که به آسانی آشکار می شود. راهی که من در مورد این دانش آموزان بیشتر یاد می گیرم با خواندن دو بخش از برنامه است. یک بخش از دانش‌آموزان می‌خواهد که به ما توضیح دهند که چرا درخواست می‌دهند و چه عناصری از برنامه برایشان جذاب است. دوم بیانیه شخصی آنها است، جایی که نامزدها اغلب بازتاب های عمیق شخصی خود را در مورد گذشته و امید به آینده خود بیان می کنند.

برخلاف یک دهه پیش، متوجه شدم دانش‌آموزان بیشتری در مورد یک آبراه آسیب‌دیده، یک جنگل ویران‌شده یا منظره‌ای منظره‌ای که توسط هوای آلوده پوشیده شده است، بحث می‌کنند. اغلب، آنها گفتگوهای خود را با والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ خود در مورد شرایط بد محیطی که آن بستگان نزدیک در طول زندگی خود دیده اند، بازگو می کنند. بحران آب و هوا اغلب ذکر می شود، کاهش گونه ها و تنوع زیستی گاهی اوقات ذکر می شود، و بحث های زیادی در مورد عدالت زیست محیطی وجود دارد. محیط رو به وخامت بخشی مادام العمر و عمیقاً شخصی از تجربه زندگی آنهاست.

چیزی که من هرگز نمی بینم احساس ناامیدی یا ناامیدی است. البته منطقی است که جوانان ترک تحصیل هیچ قصدی برای فدا کردن زمان یا گنج خود برای تبدیل شدن به متخصصان پایداری محیطی ندارند. در مقابل، رادیکال‌های غیرسازنده محیط‌زیست روی آثار هنری رنگ می‌اندازند یا ترافیک را در کنفرانس محیط‌زیست سازمان ملل مختل می‌کنند. این افراد شاگرد من نیستند. آنچه در بهترین نامزدها مشخص است غرور آنها به کاری است که قبلا انجام داده اند و احساس فوریت آنها در مورد توسعه ابزارهای حرفه ای و تحلیلی است که برای انجام بیشتر نیاز دارند. بسیاری از نامزدهای ما در بسیاری از دوران جوانی خود روی مسائل زیست محیطی کار کرده اند. آنها احساس رسالت و عزم را بیان می کنند. آنها مجموعه نیروهای قدرتمندی را که همچنان به سود بیشتر از کره زمین ادامه می دهند، می شناسند، و فکر می کنند که می توانند کسب و کار ایجاد کنند یا مشوق های سیاستی ابداع کنند که به شرکت ها اجازه می دهد بدون آسیب رساندن به کره زمین سود ببرند. برخی ممکن است بیش از حد خوشبین یا آرمان گرا در مورد آنچه انجام شدنی است باشند، اما می توانم به شما بگویم که روحیه سنتی آمریکایی می تواند به خوبی در این گروه از نامزدها نشان داده شود. و این شامل دانشجویان خارج از ایالات متحده می شود.

بسیاری از این نامزدها خلاق و کارآفرین هستند. آنها بخشی از یک نسل استارت آپی هستند که مایلند زمان، انرژی و حتی پول خود را (در صورت داشتن آن) برای ایجاد یک کسب و کار پایدار به خطر بیندازند. امنیت مالی و امنیت شغلی برای برخی اهمیت دارد، اما کمتر از آن چیزی که فکر می کنند، و بسیار کمتر از پیشینیان خود به عنوان جویندگان مدرک ده یا بیست سال پیش. زمانی که در اواخر دهه 1980 به عنوان یک معلم محیط زیست شروع به کار کردم و تمرکز سیاست زیست محیطی SIPA را راه اندازی کردیم، به توسعه حرفه ای با محوریت محیط زیست فکر نمی کردم. ما صرفاً سعی می‌کردیم فارغ‌التحصیلان را برای کار در سازمان‌های دولتی محیط‌زیست، شرکت‌های مشاوره‌ای که به آنها خدمات می‌دادند و سازمان‌های غیردولتی که دولت‌ها را لابی می‌کردند، آماده کنیم. چند دوره در زمینه حقوق محیط زیست، سیاست، دیپلماسی بین المللی محیط زیست و مدیریت آب محلی به یک دوره علوم محیطی برای سیاست گذاران اضافه شد و ما آماده شدیم. بازار بخش خصوصی برای MPAهای زیست محیطی چندین دهه در آینده بود.

بیست سال پیش، تعداد بسیار کمی از متقاضیان در دوره های کارشناسی محیط زیست ثبت نام می کردند، زیرا بسیاری از این دوره ها هنوز توسعه نیافته بودند. امروزه اغلب برنامه های کاربردی از رشته های مطالعات محیطی، علوم محیطی و تعدادی از رشته های مرتبط را می بینم. من در مورد رشد باورنکردنی مطالعات زیست محیطی در سطح کارشناسی یاد می‌گیرم و این بدان معناست که برنامه درسی ما باید دائماً تکامل یابد تا به آن ادامه دهیم. خوشبختانه در هر دو دوره کارشناسی ارشد که من رهبری می کنم این اتفاق می افتد.

بسیاری از دانشجویان آینده نگر هدف خود را از دستیابی به ابزارهای تحلیلی خاصی که اکنون در بازار مورد تقاضا هستند بیان می کنند. آنها در دوره های مالی محیط زیست، معیارهای پایداری، اندازه گیری گازهای گلخانه ای، تجزیه و تحلیل چرخه عمر و گزارش پایداری شرکت ثبت نام می کنند. نامزدهای ما تمایلی عمیقاً عملی، عمل‌گرا و حتی حرفه‌ای برای ایجاد مهارت‌ها و ارتباطات لازم برای توسعه یک حرفه مادام‌العمر به عنوان یک حرفه‌ای پایداری دارند. از آنجایی که این دو برنامه کارشناسی ارشد برای انجام این کار طراحی شده‌اند، دانشکده ما خوشحال است که این تقاضا را برآورده می‌کند و ما برنامه درسی خود و جامعه گسترده‌تر را برای احاطه کردن دانشجویان خود در محیطی ایجاد کرده‌ایم که به دنبال مهارت‌های حرفه‌ای و مشارکت آنها پرورش می‌دهد. هر دو برنامه دارای مربیانی هستند که حرفه ای یا محقق کار هستند. تعداد معلمان تمام وقت بسیار کم است. هیچ کس عضو هیئت علمی تمام وقت نیست. این ما را از بحث‌های برنامه درسی دانشگاهی رها می‌کند، جایی که مربیانی که هرگز کار حرفه‌ای غیر آکادمیک انجام نداده‌اند، نظرات خود را در مورد آنچه متخصصان مشتاق «باید بدانند» ابراز می‌کنند. این در حال جایگزینی با دوره هایی است که دانش آموزان ما را برای واقعیت آماده می کند.

آخرین درسی که من از این برنامه ها می آموزم – و از دانش آموزانم به محض ورود آنها – این است که این افراد تا چه حد استقبال کننده، جامعه گرا و فراگیر هستند. آنها مأموریت محور هستند، اما مشکلاتی را که ما به آنها رسیدگی می کنیم بسیار پیچیده می بینند که بدون تیم نمی توان آنها را حل کرد. آنها گروه گرا هستند: آنها شروع می کنند و به بسیاری از کلوپ ها و گروه هایی می پیوندند که برای آنها باز است. هنگامی که آنها نیاز به یک گروه جدید را می بینند، یک مشاور هیئت علمی پیدا می کنند و شروع به کار می کنند. چند روز پیش با یکی از رهبران یک گروه دانشجویی جدید در زمینه تنوع زیستی ملاقات کردم. ما گروه هایی مانند زنان و پایداری، Build it Green، اقتصاد دایره ای، تامین مالی پایدار، وسایل نقلیه الکتریکی، کارآفرینان محیطی، Equity Alliance و Net Impact داریم. یک دولت دانشجویی علم و سیاست محیطی بسیار فعال و یک انجمن دانشجویی مدیریت پایداری بزرگ وجود دارد. این گروه ها توسط دانشگاه تامین می شوند اما توسط دانشجویان تحصیلات تکمیلی اداره می شوند. آنها قلب جامعه ای هستند که توسط دانشجویان و فارغ التحصیلان ساخته شده است.

من دائماً از این نامزدها، دانشجویان و فارغ التحصیلانمان الهام گرفته و انگیزه می‌گیرم. آنها می‌دانند که چالش‌های ایجاد یک اقتصاد مبتنی بر منابع پایدار و تجدیدپذیر نیازمند نسل‌ها تلاش پایدار، مصمم و خلاقانه است. وقتی متقاضیان استانداردهای ما را برآورده نمی کنند و ما مجبور می شویم آنها را رد کنیم دردناک است زیرا این یک درخواست نادر است که دیدگاه و جهت گیری متقاضی را به ماموریت ما منتقل نمی کند. خوشبختانه، امروزه برنامه های فارغ التحصیلی در سیاست های زیست محیطی و مدیریت پایداری نسبت به زمانی که ما شروع کردیم، بیشتر است. این نامزدها اکنون جایگزین هایی دارند. برنامه SIPA من پذیرش دانشجویان جدید را در 15 فوریه بسته می‌شود (از آنجایی که در پایان ماه مه شروع می‌شود)، اما برنامه SPS تا 1 می برنامه‌ها را می‌پذیرد. کار بررسی درخواست‌ها همچنان ادامه دارد، همانطور که درس‌های الهام‌بخشی که من همیشه از فرآیند پذیرش می‌گیرم، ادامه دارد.