می توان فرض کرد که همه ما می دانیم که نوشیدن زیاد الکل برای سلامت کلی ما خوب نیست. اما یک مطالعه جدید نشان می دهد که یک شب بزرگ در هفته به طور قابل توجهی مضرتر از پخش کردن همان مقدار نوشیدنی در همان دوره است.
برای اولین بار، یک مطالعه جدید ارزیابی کرده است که چگونه الگوی نوشیدن یک فرد، و همچنین عواملی مانند ژنتیک و دیابت نوع 2، ممکن است افزایش خطر ابتلا به سیروز مرتبط با الکل (ARC) را تعیین کند.
بیماری کبد یکی از علل اصلی مرگ و میر زودرس است که 2 تا 3 درصد از جمعیت جهان به سیروز یا بیماری کبدی مبتلا هستند. در حالی که جای تعجب نیست که مصرف الکل عامل اصلی بیماری کبدی مرتبط با الکل (ARLD) است، کمتر از یک سوم افرادی که الکل زیاد الکل مصرف می کنند به این بیماری مبتلا می شوند.
البته مصرف الکل از دیرباز با آن همراه بوده است خرچنگ، جراحت و زوال عقل.
گوتام مهتا، نویسنده ارشد بخش پزشکی دانشگاه کالج لندن و بیمارستان رویال فری، می گوید: «تنها یک نفر از هر سه نفری که مقادیر زیادی نوشیدنی می نوشند، به بیماری جدی کبد مبتلا می شوند. “در حالی که ژنتیک نقش مهمی را ایفا می کند، این تحقیق نشان می دهد که الگوی نوشیدن نیز یک عامل کلیدی است. برای مثال، نتایج ما نشان می دهد که نوشیدن 21 واحد در طی چندین جلسه مضرتر از پخش یکنواخت آنها در طول یک هفته است. افزودن ژنتیکی اطلاعاتی که می تواند به طور گسترده در مراقبت های بهداشتی در سال های آینده مورد استفاده قرار گیرد، امکان پیش بینی دقیق تر خطر را فراهم می کند.”
محققان دانشگاه کالج لندن (UCL)، بیمارستان سلطنتی رایگان، دانشگاه آکسفورد و دانشگاه کمبریج داده‌های 312599 مصرف‌کننده بزرگسالی را که در Biobank بریتانیا ثبت‌نام کرده بودند، تجزیه و تحلیل کردند و به دنبال شواهدی مبنی بر افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های کبدی بر اساس الگوهای سبک زندگی بودند. و همچنین عوامل ژنتیکی و دیابتی اضافه شده است.
میانگین مصرف روزانه برای تقسیم گروه به چهار گروه محاسبه شد: نوشیدن در محدوده (زیر 24 گرم برای زنان، زیر 32 گرم برای مردان)، بالاتر از حد مجاز اما کمتر از پرخوری (24 گرم تا کمتر از 48 گرم برای زنان، 32 گرم تا کمتر از 64 گرم برای مردان)، پرخوری (48 گرم تا کمتر از 72 گرم برای زنان، 64 گرم تا کمتر از 96 گرم برای مردان) و پرخوری شدید (بیش از 72 گرم برای زنان، بیش از 96 گرم برای مردان ).
کسانی که در حد مجاز می نوشند 20٪ از جمعیت را تشکیل می دهند، کسانی که بیش از حد مجاز می نوشند 42٪، با مصرف کنندگان زیاد الکل (23٪) و مصرف کنندگان زیاد الکل (15٪) مجموعه داده ها را تکمیل می کنند.
در انگلستان، یک واحد استاندارد الکل حاوی حدود هشت گرم الکل است. در ایالات متحده حدود 14 گرم یا حدود یک 12 اونس آبجو معمولی، 5 درصد قدرت است.
آنچه آنها دریافتند این بود که در غیر این صورت بزرگسالان سالمی که بیش از حد روزانه اما کمتر از مقدار زیاد الکل می‌نوشیدند، تنها یک عامل خطر کمی برای ARLD (نسبت خطر 1.33) افزایش می‌دادند، در حالی که افرادی که الکل زیاد می‌نوشیدند بیش از دو برابر بیشتر از حد مجاز (2.37) و افرادی که الکل زیاد می‌نوشیدند، بیشتر بود. ریسک را تقریباً چهار برابر کرد (3.85).
با این حال، زمانی که محققان گروه‌ها را بر اساس جزئیات الگوهای نوشیدن خود گزارش کردند تا بین افرادی که به طور مداوم الکل می‌نوشند و کسانی که احتمال نوشیدن تمام واحدهای خود را در یک یا دو جلسه بیشتر می‌نوشند، تمایز قائل شوند، نتایج چشم‌ها را باز کرد. در حالی که برای مصرف کنندگان متوسط این خطر از 1.33 به 2.39 افزایش یافته است، برای افرادی که الکل زیاد الکل می نوشند این خطر به بیش از پنج برابر (5.16) و برای افرادی که الکل زیاد الکل می خورند بیش از 9 برابر (9.38) افزایش یافته است.
با تجزیه داده‌ها برای تمرکز ویژه بر ALC و ارتباط با عوامل ژنتیکی، الکلی‌های سنگین که این الگوهای پرخوری را نشان دادند، بسته به درجه استعداد ژنتیکی، بین سه تا ۱۳ برابر خطر ابتلا به این بیماری را داشتند.
به همین ترتیب، هنگامی که دیابت گنجانده شد، داده ها نشان دهنده الگوی مشابهی از افزایش خطرات قابل توجهی برای افرادی بود که رویکرد ضیافت یا قحطی در مصرف هفتگی الکل خود داشتند.
محققان همچنین دریافتند که مردان بیشتر مشروب می‌نوشند و افرادی که زیاد الکل می‌نوشند و زیاد الکل می‌نوشند کمتر (یک تا سه بار در هفته) می‌نوشیدند، و این دو گروه نیز به احتمال زیاد بدون غذای همراه به بار می‌رفتند.
لیندا نگ فات، نویسنده اول از اپیدمیولوژی و بهداشت عمومی UCL، گفت: بسیاری از مطالعاتی که به ارتباط بین بیماری کبد و الکل پرداخته اند، بر حجم مصرف الکل متمرکز شده اند. ما با تمرکز بر الگوی نوشیدن، رویکرد متفاوتی در پیش گرفتیم و متوجه شدیم که این روش به تنهایی پیش‌بینی‌کننده خطر بیماری کبدی است. یافته کلیدی دیگر این است که هر چه عوامل خطر بیشتر باشد، به دلیل تعامل این عوامل، «ریسک اضافی» بیشتر است.
این مطالعه بر تحقیقات قبلی در مورد اینکه چرا افرادی که الگوهای نوشیدن همه یا هیچی دارند، در معرض خطر بیشتری برای بیماری های مرتبط با الکل هستند، تأکید می کند. داده‌های تجربی قبلاً پیشنهاد می‌کردند که این افراط‌های الکلی باعث افزایش سطح گردش پروتئین‌های باکتریایی (لیپوپلی ساکاریدها) و سیتوکین‌های پیش التهابی می‌شوند که بازیگران کلیدی در ARLD هستند.
پاملا هیلی، مدیر اجرایی British Liver Trust می‌گوید: «این تحقیق مهم است زیرا نشان می‌دهد که به طور کلی فقط میزان نوشیدنی شما مهم نیست، بلکه نحوه نوشیدن نیز مهم است. نوشیدن زیاد، سریع یا نوشیدن برای مست شدن می تواند عواقب جدی برای سلامت کبد داشته باشد.
محققان امیدوارند که این یافته ها تجزیه و تحلیل مهم خطر پرخوری را به حوزه تحقیقاتی که قبلاً فاقد داده بود، اضافه کند. عامل خطر ژنتیکی نیز ممکن است یک ابزار بالینی بسیار مفید در ارزیابی خطر بیماری بیمار بر اساس میزان و زمان نوشیدن باشد.
استفان بل، نویسنده ارشد دانشگاه دانشگاه کالیفرنیا، می گوید: «از آنجایی که بیماری کبد، به ویژه مرگ و میر ناشی از مصرف الکل، از زمان شروع همه گیری کووید-19 جهش قابل توجهی داشته است، ضروری است که استراتژی های نوآورانه ای برای مقابله با این بحران رو به افزایش اتخاذ کنیم. کمبریج. “این مطالعه ابزارهای جدیدی را در اختیار ما قرار می دهد که برای شناسایی افراد در معرض بالاترین خطر ضروری هستند، در نتیجه به ما امکان می دهد مداخلات را به طور مؤثرتری برای کسانی که بیشترین سود را دارند هدف قرار دهیم.”
این مطالعه در مجله منتشر شد ارتباطات طبیعت.
منبع: UCL از طریق پزشکی Xpress
