از آرشیو BugBitten: سدها و مخازن: چگونه تغییر جمعیت Oncomelania در حوضه رودخانه یانگ تسه بر شیستوزومیازیس در چین تأثیر گذاشته است

این وبلاگ در ابتدا در سایت قدیمی وردپرس BugBitten منتشر شده و توسط دانیل پارسونز نوشته شده است. ما اکنون آن را دوباره در سایت انجمن های پژوهشی به اشتراک می گذاریم.

در آسیا، بیماری انگلی ویرانگر شیستوزومیازیس عمدتاً ناشی از شیستوزومای ژاپنییک گونه مشترک بین انسان و دام با عفونت شناخته شده است که به طور گسترده در چین، فیلیپین و اندونزی رخ می دهد.

تنها کشوری که با موفقیت انتقال را قطع کرد S. japonicum در منطقه ژاپن است که این کار را در سال 1974 انجام داد (به طرز چشمگیری، قبل از تحویل پرازیکوانتل)، اگرچه انتظار می رود چندین کشور دیگر تا سال 2030 این کار را انجام دهند. چین که بیشترین آسیب را از شیستوزومیازیس داشته است، پیشرفت قابل توجهی داشته است. یک برنامه کنترل ملی چند مرحله ای موارد ابتلا را از حدود 11 میلیون در دهه 1950 به کمتر از 100000 امروز کاهش داده است و همچنین عفونت در گاو را به طور چشمگیری کاهش داده است. اکثر مناطق بومی در چین قبلاً به وقفه یا حذف انتقال به عنوان یک نگرانی بهداشت عمومی دست یافته اند.

مانند ژاپن، کنترل حلزون روش اصلی پیشگیری از عفونت قبل از استفاده از پرازیکوانتل بود و امروزه نیز به عنوان یک پایه اصلی باقی مانده است. از اواخر دهه 1950 تا 2020، مساحت آلوده به حلزون از 8.2 میلیارد متر مربع به 3.6 میلیارد متر مربع کاهش یافت و میزبان میانی حلزون بود. S. japonicum (Oncomelania hupensisکمتر از نیمی از مناطق آندمیک شیستوزومیازیس ریشه کن شده است.

رودخانه یانگ تسه، همراه با شاخه های اصلی و دشت های سیلابی خود، از لحاظ تاریخی حامل اصلی انگل ها و مناطق آلوده به حلزون در چین بوده است. امروزه، حدود 97 درصد از مناطق آلوده به حلزون در دره رودخانه یانگ تسه باقی مانده است، جایی که پروژه های حفاظت از آب، اقدامات کنترل سیل و سیستم های آبیاری کشاورزی شرایط هیدرولوژیکی را تغییر داده اند و بر توزیع حلزون ها (به خوبی یا بد) تأثیر می گذارند.

بیش از 30000 کیلومتر دایک و 50000 مخزن در امتداد رودخانه برای کنترل سطح آب و محدود کردن سیل ساخته شده است. این تلاش‌ها بدون شک روی زیستگاه‌های حلزون‌ها تأثیر گذاشته و توزیع آن‌ها را تغییر داده است O. hupensis در چین

در گزارش اخیر، محققان چندین موسسه منطقه‌ای و ملی چینی بیماری‌های انگلی به دنبال ارزیابی تأثیر این سدها در امتداد رودخانه یانگ تسه و دریاچه‌های بومی شیستوزومیازیس بر گسترش بیماری‌های انگلی بودند. O. hupensis با مقایسه حضور آن در داخل و خارج رودخانه.

تحقیق حلزون، روند و تجزیه و تحلیل نقاط داغ

زیستگاه های حلزون در هفت استان بومی در امتداد رودخانه یانگ تسه (شانگهای، ژجیانگ، جیانگ سو، آنهویی، جیانگشی، هوبی و هونان) با نمونه برداری منظم و فاصله ای از آنها شناسایی شد. O. hupensisو همچنین از سوابق تاریخی توزیع حلزون.

برای هر منطقه، شکل زیستگاه با استفاده از GPS و GIS ترسیم شد و اطلاعات مربوط به نوع زیستگاه (تالاب، شبکه آبی یا منظره تپه‌ای)، اندازه، سال کشف، وسعت منطقه آلوده به حلزون، تراکم حلزون و «محدوده انباشته حلزون» (حداکثر محدوده در طول زمان) جمع‌آوری شد.

دایک ها در امتداد رودخانه یانگ تسه و شاخه های آن با استفاده از GPS و سنجش از دور نقشه برداری شدند و زیستگاه های حلزون بر اساس موقعیت مکانی آنها نسبت به دایک ها به عنوان “داخل” یا “خارج” سیستم رودخانه طبقه بندی شدند. تجزیه و تحلیل Hotspot برای شناسایی خوشه‌های تراکم حلزون در سراسر رودخانه و روند در محدوده‌های آلوده به حلزون در طول زمان ردیابی شد.

نقاط سرد و گرم مدرن

نتایج این مطالعه نشان می دهد که نقاط داغ تراکم حلزون هم در داخل و هم در خارج از رودخانه یانگ تسه شایع است.

حدود 616000 حلزون زنده در داخل رودخانه شناسایی شده است. نقاط داغ در تمام طول آن پراکنده شده‌اند، در حالی که نقاط سرد عمدتاً در دریاچه‌های پویانگ و دانگ‌تینگ قرار دارند، مناطقی که قبلاً مناطق بومی اصلی شیستوزومیازیس بودند. این ممکن است به دلیل ساخت سد Three Gorges، یکی از بزرگترین نیروگاه های برق در جهان باشد که به طور چشمگیری چشم انداز هیدرولوژیکی پایین دست (محل قرار گرفتن دریاچه ها) را تغییر داد.

بیش از 2.8 میلیون حلزون در خارج از رودخانه جمع آوری شد، اگرچه مشخص شد که تراکم آنها مشابه با آنچه در سیستم رودخانه جمع آوری شده است. نقاط داغ در دشت های سیلابی و مناطق باتلاقی استان های هوبی و آنهویی یافت شد، در حالی که دلتای رودخانه یانگ تسه به یک نقطه سرد تبدیل شد.