قاتل جمعی می خواهد چه داستانی را پشت سر بگذارد؟ جهان امیدوار است که جهان چه تصویری از خود داشته باشد؟
برخی از مانیفست های پراکنده پر از نفرت و ایدئولوژی را ترک می کنند. برخی دیگر چیزی بیش از یک یادداشت خودکشی کوتاه ، چند خط ، عذرخواهی ، دستورالعمل فراخوانی وکیل خود را پشت سر می گذارند. این آخرین آثار معروف به نشانه های ارثیاو می تواند بلافاصله قبل از عمل خشونت آمیز خود ، دیدگاه مستقیمی از چشم انداز عاطفی مجرم ارائه دهد. این متون فقط توضیحات نیستند ، بلکه اجراهای ساخته شده برای کنترل داستان ، ایجاد هویت خود و تأثیرگذاری بر نحوه تفسیر خشونت آنها را تقسیم می کنند.
در سند اخیر ما ، ما یک نمونه جهانی از قاتلان جمعی را با استفاده از یک تجزیه و تحلیل کلاس نهفته ، یک روش آماری که گروه ها را در مجموعه های زیادی از داده ها نشان می دهد ، تجزیه و تحلیل کردیم. از این ما دو پروفایل عاطفی متفاوت را شناسایی کردیم: یکی ریشه در حسادتو دیگری در حسادتحرف
اگرچه آنها اغلب به صورت متناوب مورد استفاده قرار می گیرند ، حسادت و حسادت یکسان نیستند و تفاوت آنها اهمیت دارد. این احساسات چاپ های مختلفی از داستان را به جا می گذارد و به ما کمک می کند تا نه تنها درک کنیم سازمان بهداشت جهانی متخلفان هدف هستند اما به عنوان آنها خشونت خود را قاب می کنند و چرا آنها آنچه را می نویسند می نویسند. آنچه آنها می نویسند ممکن است وحشتناک باشد – اما این نیز فاش شده است
دو برنامه عاطفی
حسادت جنایتکاران نوع معمولاً جوان تر بودند. آنها سابقه طولانی در مورد رد اجتماعی داشتند ، که اغلب احساس تحقیر یا محروم می کردند و تمایل به هدایت غریبه ها در فضاهای عمومی ، مراکز یا مدارس آنها داشتند. نشانه های ارثی آنها اغلب طولانی ، بیانگر و دیدنی بودند. آنها خود را فوق العاده ، سوء تفاهم توصیف کردند و برای عظمت در نظر داشتند.
Pekka-erik Avinen ، که هشت نفر را در یک مدرسه فنلاند شلیک کرد ، خود را “انتخاب طبیعی” خواند و اقدامات خود را به عنوان یک قتل تکاملی توصیف کرد. آثار وی به نیچه ، سوء رفتار و سرنوشت کیهانی اشاره دارد. او در ذهن خود ، بر سر انسانیت ، فراتر از اخلاق “خدا -مانند” بود. شکل 1 را ببینید.
فرانک ویتوویچ هنگام نوشتن در خاطرات خود ، تفکر حسادت را به بهترین وجه بیان کرد:
“من این افراد را در شهر می بینم و آنها را تحسین می کنم ، اما با این حال از آنها متنفرم زیرا آنها کسانی بودند که تمام این سالها مرا گرفته اند … آنها همه چیزهایی را که من می خواهم دارند اما هرگز ندارند. SD
حسادت در مقابل ، متخلفین از نوع معمولاً مردان مسن بودند. خشونت آنها معمولاً خانگی بود و همسر یا فرزندان خود را درگیر می کرد و غالباً مقدم بر حل روابط یا بلایای مالی بود. به جای عملکرد عمومی ، نشانه های آنها کوتاه و مانند یک تجارت بود: بهانه های خانوادگی ، دستورالعمل های مالکیت. یک مجرم قدیمی نوشت:
“ون بالا در فرودگاه. در جیب ژاکت. من از خانواده ام عذرخواهی می کنم.”
هنگامی که حسادت در حال خشمگین شدن و خواستار شناخت بود ، حسادت ها ناامید شد و به دنبال بسته شدن و یک اقدام قطعی برای کنترل زندگی تجزیه کننده بود.
چرا تفاوت؟
بخشی از تفاوت را می توان به سن و مرحله زندگی کاهش داد. مردان جوان – به ویژه کسانی که فکر می کنند نتوانسته اند وضعیت یا احترام را کسب کنند – می توانند در تلاش برای دفاع از قدرت به خشونت روی آورند. نشانه های ارثی آنها منعکس کننده تمایل به دیده شدن ، وادار کردن جهان برای شاهد درد و تحول به آن است کسیمطالعات S نشان می دهد که قاتلان جمعی که از تمایل به “شکوه” انگیزه دارند نسبت به سایر انواع عاملان متوسط تر هستند. توجه برخی از آنها پس از جرایم خود ، از جمله نامه فن یا پیروان آنلاین ، فقط تصویر را پیچیده می کند. در عکس زیر سلول جیمز هولمز ، که 12 نفر را در یک سینما شلیک و کشته و بعداً نامه های بی شماری از طرفداران دریافت کرد.
از طرف دیگر ، مردان مسن اغلب پس از فروپاشی شخصی عمل می کنند: طلاق ، از دست دادن کار یا نابودی مالی. آثار آنها منعکس کننده استعفا است ، نه شورش. در بعضی موارد ، هدف به رسمیت شناخته نمی شود بلکه کنترل بر محیط زیست ، خانواده ، حافظه آنها کنترل می شود.
اعماق روانشناختی این متخلفان بازتاب تاریکی در شکسپیر را پیدا می کند: مکبث ، به رهبری جاه طلبی همه جانبه و ترس از دست دادن “سرنوشت” آن ، به چرخه حسادت و خشونت وابسته است. او “قدم به خون” را انتخاب می کند. در مقابل ، ریچارد سوم ، که از تلخی طرد وی به عنوان یک فرد بی رحمانه دامن زده است ، از طریق ظلم و ستم محاسبه شده راه خود را به قدرت می رساند. اظهارات ریچارد مبنی بر اینکه “از آنجا که من نمی توانم یک عاشق را اثبات کنم … من تعریف شده ام ، یک شرور اثبات شده” ، نشان دهنده حسادت و عصبانیت خودشیفتگی است ، که اغلب بیشتر از یک قاتلان جمعی جوان حرکت می کند.
چرا این مهم است
درک آنچه این متخلفین می نویسند و چرا آنها آن را می نویسند می تواند در دنیای واقعی ارزش ارائه دهد. نشانه های ارثی به ما کمک می کند تا پیش سازهای عاطفی خشونت را شناسایی کنیم: احساس تحقیر ، طرد ، شکایت یا خشم. آنها همچنین به ما کمک می کنند تا درک کنیم که چگونه متخلفان در مورد اقدامات خود معنا و داستان می سازند.
آنها غالباً بخشی از یک نمایش عمدی هستند ، تلاشی برای ایجاد عمل ، شکل وراثت یا حتی الهام بخش دیگران. گونه های جوان ، که تحت تأثیر حسادت قرار می گیرند ، اغلب به قاتلان گذشته در نشانه های ارثی خود اشاره می کنند و لفاظی ، لباس و انتخاب هدفمند قاتلان جمعی قبلی را منعکس می کنند. آنها می خواهند بخشی از یک داستان باشند.
افکار قطعی
این اکتشافات برای بهانه یا درخشش در نظر گرفته نشده است. اما اگر می خواهیم از خشونت گسترده جلوگیری کنیم ، باید ریشه های عاطفی و روانی او را درک کنیم. نشانه های ارثی ، گرچه اغلب ناخوشایند است ، اما یکی از معدود منابع مستقیم ما است.
آنها آخرین کلمات هستند. و در این کلمات ، بین توهمات خدا و عذرخواهی مختصر ، احساسات انسانی را می یابیم که در حالی که پیچ خورده است ، قابل تشخیص است: نیاز به معنا ، درد رد ، تمایل به دیدن. اگر اعتراف کنید که انگیزه های آنها با انگیزه های عادی (به جای تعلق به یک زمینه دیگر سلامت روانی) ، این جنبه ای از طبیعت انسان است که باید رسیده باشد ، نگران کننده است.
