در آدا یونات به آرامی باز شد

خیلی وقت بود که می خواستم این داستان را تعریف کنم. اما آدا هرگز موافقت نکرد. او هرگز نمی خواست که من به مردم بگویم او برای من چه کرده است. شاید جهنم زیادی بود – او می توانست مانند یک برنده جایزه نوبل در مقابل جهان بایستد، اما او هرگز نمی خواست دنیا در مورد کارهای آرامی که او انجام می داد وقتی کسی نگاه نمی کرد بداند.

امروز احساس می کنم زمان مناسبی است. نه به یاد آدا یونت¹، برنده جایزه نوبل، اما آدا، انسان.

داستان با عکسی شروع می شود که در 20 نوامبر 2022 گرفته شده است.

در این عکس، پسر ما، تورجو، در مقابل دروازه ساختمان کیملمن در موسسه علوم وایزمن در اسرائیل ایستاده است.²، آن را در دستان کوچکش برای جهنم گرفته است. برای هر کس دیگری، ممکن است مانند یک عکس معمولی از یک پسر بچه به نظر برسد. برای من این دروازه داستانی را روایت می کند. زیرا قبل از اینکه تورجو بتواند از آن عبور کند، یک نفر باید درب بزرگتری را به روی او باز می کرد.

اکتبر 2017

من هفت ماهه باردار بودم و به عنوان یک همکار فوق دکترا در آزمایشگاه آدا کار می کردم و یکی از پروژه های مورد علاقه او یعنی پرو-ریبوزوم را دنبال می کردم.³. مصمم بودم قبل از رفتن به مرخصی زایمان تا جایی که بتوانم به کار ادامه دهم. بارداری تعهد من به علم را تغییر نداده بود.

سپس، یک روز، نماینده بیمه من را به دفتر خود فراخواند. چیزی که انتظار داشتم یک جلسه معمولی باشد به یک شوک تبدیل شد. بیمه درمانی من زایمان یا بستری شدن در بیمارستان در اسرائیل را پوشش نمی دهد. اگر آنجا زایمان می کردم، باید تمام هزینه را خودم متقبل شوم که بسته به نحوه زایمان و سلامت نوزاد ممکن است افزایش یابد. هیچ سیاستی برای پر کردن این شکاف وجود نداشت.

مبلغ بسیار زیادی بود – تقریباً معادل حقوق چهار ماه، شاید بیشتر. ما فقط یک سال قبل به اسرائیل نقل مکان کرده بودیم و به اندازه کافی پس انداز نکرده بودیم.

مشکل دیگری هم وجود داشت: من قبلاً هفت ماهه باردار بودم. بازگشت به هند به معنای خروج زودهنگام قبل از محدودیت های خطوط هوایی فراتر از ماه هشتم پرواز را دشوار می کرد. پیشنهاد عملی این بود که به خانه برگردم، بچه دار شوم و سپس کار فوق دکتری خود را از سر بگیرم. منطقی به نظر می رسید، اما به معنای قطع کردن علمی بود که انجام می دادم.

شوهرم، دکتر دبابراتا دی، که نویسنده این داستان نیز بود، به من پیشنهاد کرد که با دکتر آنات باشان، یک همکار پژوهشی در آزمایشگاه آدا صحبت کنم. من آن را انجام دادم. و سپس یک اتفاق غیرمنتظره رخ داد.

روز بعد

با وجود برنامه سفر بسیار شلوغ، آدا روز بعد به طور خاص برای دیدن من به دفتر آمد. او گفت که در مورد وضعیت من شنیده است و آن را بررسی خواهد کرد.

چند روز بعد آنات به من گفت که آدا می خواهد با نماینده بیمه ما صحبت کند تا ببیند چه کاری می توان انجام داد.

سپس آدا نزد من آمد و گفت:

“نگران نباش. تو هنوز کار می کنی. ما با نماینده بیمه شما صحبت کرده ایم و می توانیم هزینه تحویل شما را از پول کمکی که داریم پرداخت کنیم.”

این همه بود. بدون درام، بدون اطلاعیه بزرگ. ساده: نگران نباشید، به کار خود ادامه دهید.

خیالمان راحت شد. ما معتقد بودیم که هزینه ها توسط کمک هزینه تحقیقاتی Ada پوشش داده شده است. بعداً به ما اطمینان دادند که همه چیز تسویه شده و چک به نماینده بیمه داده شده است.

تا 5 آذر 1396 به کار ادامه دادم، فردای آن روز در بیمارستان بستری شدم و 7 آذرماه پسرمان به دنیا آمد. هنوز یادم می آید که آدا زنگ زد تا بفهمد زایمان کرده ام یا نه. او از مادر خودم هیجان زده تر به نظر می رسید.

من یک بچه سالم به دنیا آوردم. به مرخصی زایمان رفتم و در نهایت به آزمایشگاه برگشتم. زندگی ادامه داشت. یا اینطور فکر می کردم.

یک سال بعد

تقریباً یک سال بعد، آدا در ملاقاتی با آدا، آنات و چند تن از همکارانش ناگهان اعلام کرد:

تانیا قوانین زایمان و بستری را در اینجا تغییر داد.

متحیر نگاهش کردم. وی توضیح داد که زنان خارجی اکنون می توانند با پوشش بیمه مناسب در بیمارستان ها زایمان کنند. در حالی که من از اولین ماه های مادر شدنم لذت می بردم، آدا موضوع را با مقامات، آژانس های بیمه و حتی رئیس موسسه وایزمن در میان گذاشت. بحث ها و جلسات در نهایت منجر به تغییراتی شد که زایمان و بستری شدن در بیمارستان را برای محققان خارجی بیشتر در دسترس قرار داد.

این تغییری بود که می‌توانست به زنانی که برای دنبال کردن مشاغل علمی در خارج از کشور آمده بودند کمک کند تا مجبور نباشند بین مادری و کار به دلیل وجود مانع بیمه یکی را انتخاب کنند.

و معمولا آدا به من اعتبار می داد. یادم می آید که آنجا نشسته بودم و نمی دانستم چه بگویم. من جز به دنیا آوردن فرزندم کاری نکرده بودم. آدا بقیه کارها را انجام داده بود.

اما چیز دیگری بود که من نمی دانستم.

راز

در حالی که آدا به گفتن داستان ادامه می داد، آنات حرف او را قطع کرد.

“میخوام یه چیز دیگه بهت بگم. آدا از کمکش هزینه زایمانت رو پرداخت نکرد.”

من گیج شدم. آنات توضیح داد که نمی توان از کمک هزینه های تحقیقاتی برای هزینه فرزندآوری استفاده کرد. ایجاد استثنا برای یک محقق نیز ممکن است بر تک تک محققین اصلی فشار وارد کند و به طور بالقوه آنها را از استخدام محققان زن در دوره فوق دکتری منصرف کند.

بعد یه سوال ذهنمو درگیر کرد من تقریبا یک سال زودتر بچه ام را به دنیا آوردم و هیچ کس پول من را نخواست.

“پس چه کسی هزینه حمل و نقل من را پرداخت کرد؟” من پرسیدم.

آنات به من نگاه کرد و گفت:

آدا هزینه آن را از جیب خودش پرداخت کرد.

من کاملا ساکت بودم.

یک سال تمام معتقد بودم که هزینه ها توسط صندوق های تحقیقاتی تامین می شود. هرگز تصور نمی کردم که زنی که به من گفت “نگران نباش، کارت را ادامه بده” خودش این قبض را پرداخت کرده باشد.

به من نگفته بود اشاره ای به آن نکرده بود. او انتظار نداشت که من بدانم، چه برسد به اینکه از او تشکر کنم.

جهنم بود

او فقط به یک محقق باردار پسا دکتری کمک نکرده بود تا هزینه زایمان را بپردازد. او بی سر و صدا به من اطمینان داده بود که کار من با مادر شدن قطع نخواهد شد. او از علم و حیثیت من محافظت کرد و قبل از تولد فرزندم دری را به روی او گشود.

سال‌ها بعد، وقتی به عکس تورجو نگاه می‌کنم که دروازه‌ی ساختمان کیملمن را در دست گرفته است، بیش از یک پسر بچه را می‌بینم که در ورودی مؤسسه ایستاده است. دری را می بینم که خیلی قبل از اینکه بتواند به آن برسد باز بود.

آدا هرگز نخواست که من این داستان را تعریف کنم. شاید برای او چیز مهمی نبود. برای من همه چیز بود.

عظمت همیشه با اکتشافاتی که نام شما را دارند یا جوایزی که شما را در تاریخ جای می دهند سنجیده نمی شود. گاهی اوقات در کارهایی که انجام می‌دهید، زمانی که هیچ‌کس نگاه نمی‌کند، یافت می‌شود – صورت‌حساب‌هایی که بی‌صدا پرداخت می‌کنید، دری که بی‌صدا باز می‌کنید و دانشمند جوانی که بی‌صدا از آن محافظت می‌کنید.

جهنم بود نه فقط یک برنده جایزه نوبل، بلکه یکی از دلسوزترین انسان هایی که می شناسم.

عکسی که در سال 2024 هنگام بازدید آدا از دهلی نو، هند گرفته شده است

مراجع:

1. https://www.weizmann.ac.il/csb/faculty_pages/Yonath/home.html
2. https://www.weizmann.ac.il/csb/
3. Bose T، Fridkin G، Davidovich C، Krupkin M، Dinger N، Falkovich AH، Peleg Y، Agmon I، Bashan A، Yonath A. منشأ حیات: پروتو ریبوزوم پیوندهای پپتیدی را تشکیل می دهد و RNA و جهان های تحت سلطه پروتئین را پل می کند. تحقیقات اسید نوکلئیک 28 فوریه 2022; 50 (4): 1815-28.

منافع رقابتی

نویسندگان هیچ منافع رقیب را اعلام نمی کنند.

این محتوا با کمک ویراستاری ChatGPT برای بهبود وضوح و ارائه تهیه شده است. نویسندگان مسئولیت کامل محتوا را بر عهده می گیرند.